Βασική
αντιμετώπιση του θέματος είναι η σχολή
θεάτρου να αποτελεί έναν πυκνωτή
διαφορετικών δραστηριοτήτων και χρήσεων.
Πρόκειται λοιπόν για ένα δημόσιο κτήριο
που λειτουργεί ταυτόχρονα ως χώρος
εκπαίδευσης καθώς και ως κομμάτι της
γειτονιάς. Για να μπορέσει κανείς να
προσεγγίσει ένα τέτοιο θέμα, θα πρέπει
να κατανοήσει την φιλοσοφία και την ροή
της καθημερινότητας μιας τέτοιας σχολής,
όπου χρήστες της είναι φοιτητές,
διδάσκοντες, διοικητικοί υπάλληλοι,
επισκέπτες και περαστικοί, δίνοντας
στην σχολή τοπικό αλλά και υπερτοπικό
χαρακτήρα.
Από
την πρώτη στιγμή είχαμε την πρόθεση να
δημιουργήσουμε δύο κτιριακούς όγκους
με διαφορετικές λειτουργίες, ένα ισχυρό
όριο προς την Πειραιώς και μια δημόσια
πορεία από και προς την γειτονιά
Με
την κατάλληλη διαμόρφωση του εδάφους
δημιουργείται λοιπόν ένα καθαρό
πέρασμα-χωνί το όποιο σε οδηγεί μέσα
στη σχολή.
Μέρος
του κτιριακού συγκροτήματος είναι το
κτήριο μπάρα, το οποίο αναπτύσσετε καθ'
ύψος με ένα ισχυρό τοιχίο που σβήνει
σταδιακά και απομακρύνει την σχολή από
την πολύβουη πόλη. Το εσωτερικό του
εμπεριέχει χώρους υποδοχής του κοινού,
τις διοικητικές λειτουργίες, την
βιβλιοθήκη και κάποιες μικρότερες
αίθουσες. Απέναντι ακριβώς βρίσκεται
ένα κτήριο στέγαστρο στο όποιο βρίσκονται
οι αίθουσες της σχολής που απαιτούν
μεγαλύτερο χώρο.
Είχαμε
πάντα στο μυαλό μας τη σχέση δυο κτηρίων
που συνομιλούν μεταξύ τους και αποτελούν
ένα ενιαίο σύνολο. Η ένωση αυτών των δύο
όγκων αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό
της τομής και επιτυγχάνεται εσωτερικά
και υπόγεια με το θέατρo
- τη ραχοκοκαλιά της σχολής, στο επίπεδο
του εδάφους με τον βασικό πύρινα υπαίθριας
εκτόνωσης, υπέργεια με μια εναέρια
γέφυρα, δημιουργώντας έτσι ένα δίκτυο
προσβάσεων σε διαφορετικά επίπεδα και
λειτουργίες. Τέλος αναπτύσσετε ένα
σύμπλεγμα σχέσεων όπου δημιουργεί και
εγκολπώνει ένα τύπο γειτονιάς αρκετά
ιδιόρρυθμο με μία σχολή θεάτρου η οποία
θα είναι η καρδία και ο παλμός αυτής.
