Για να αναπτύξουμε την κεντρική μας ιδέα, ξεκινήσαμε αναλύοντας την εκπαιδευτική διαδικασία, όπως θα έπρεπε να είναι σε μια δημόσια σχολή θεάτρου. Την επιμερίσαμε σε τρείς βασικές ενότητες, σε σχέση με το βαθμό έκθεσης του φοιτητή, ξεκινώντας από μια ενότητα πιο εσωστρεφή, συνεχίζοντας σε μια ενότητα ημιδημόσιου χαρακτήρα και καταλήγοντας σε μία ενότητα πλήρους έκθεσης και αλληλεπίδρασης, που είναι το θέατρο. Αυτές οι ενότητες συνυπάρχουν και συνδιαλέγονται , διαμορφώνοντας σταδιακά έναν ηθοποιό έτοιμο να βγει στη σκηνή. Η κλιμάκωση και η μετάβαση μεταξύ των τριών αυτών ενοτήτων, εκφράστηκε χωρικά μέσω της έννοιας του “χωνιού”, το οποίο εμφανίζεται σε κάτοψη και ταυτόχρονα αναπτύσσεται καθ’ύψος, με το πιο στενό και ψηλότερο σημείο του να αντιπροσωπεύει τη εσωστρέφεια, και το πιο ευρύ και χαμηλό κομμάτι του, την εξωστρέφεια. Στην καρδιά της σύνθεσης βρίσκεται η πιο σημαντική λειτουργία της σχολής, το θέατρο, μαζί με τον κεντρικό χώρο συνεύρεσης των φοιτητών και το φουαγιέ του.
Στη συνέχεια, μελετήσαμε τη θέση του οικοπέδου και τις βασικές κινήσεις που θα μπορούσαν να προκύψουν μέσα σε αυτό , και που θα αναφέρονται τόσο στους φοιτητές της σχολής , όσο και στους περαστικούς. Ήταν μία από τις αρχικές επιδιώξεις μας η σχολή να γίνει μέρος της καθημερινής ζωής της γειτονιάς, γι αυτό και δημιουργήσαμε ένα πέρασμα που συνδέει τις δύο πλευρές του οικοδομικού τετραγώνου, διατρυπώντας το κτίριο, και μετατρέποντας ακόμη και τον περαστικό σε κομμάτι της σχολής.
